En zo word je medio februari ineens vader. Damn. Het is ongelooflijk dat we met alle ellende in deze wereld (en gewoon om ons heen) zo in 1 keer spontaan zwanger kunnen worden. Het geluk is met ons. Maar goed, eerst maar vol zien te maken natuurlijk…
Maar goed. Ik word papa. Het is allemaal nog wat onwerkelijk, maar dat schijnt heel normaal te zijn als vader zijnde. “Het begint pas te leven als het er is”. Ik zie daar wel een klein probleem. Als het er is, heb ik geen leven. Schijtluiers, slapeloze nachten met jankende kinderen en een vrouw die allerhande aandacht wil. Waarschijnlijk de halve familie die langs wil komen om te kijken naar een gerimpelde kleibint die al bijna van het bloed achter z’n oren verlost is, opa en oma’s die heel behulpzaam willen zijn en daardoor een klein beetje in de weg lopen…
Aan de andere kant heb ik dan wel de mogelijkheid om een goed mens op te voeden, om ervoor te zorgen dat niet alle mensen van de volgende generatie complete en totale klootzakken zijn die nergens naar kijken en alleen op zichzelf letten. Ik krijg ook de verantwoordelijkheid over een mens (en dat voor iemand die z’n eigen portomonnee nog niet kan beheren zonder hulp) die zelf nog niks kan en die alles nog moet leren. Ik ga voor een groot deel het leven bepalen, in ieder geval de volgende 15 jaar. Ik besluit wat het gaat doen in vakanties, naar welke school het gaat. Wat het aanmoet om daarna totaal voor schut te staan op die betreffende school. Ben al nooit zo’n modepoppetje geweest. Ik besluit welke fiets het hummeltje krijgt om z’n eerste botbreuken op te doen. Ik ben verantwoordelijk voor het feit dat er fatsoenlijke muziek aanwezig is om zijn opvoeding wat op te leuken en dat straks nog iemand weet wie Dune, charly lownoise, Frank Sinatra en Nirvana zijn. Geen kleine opgave in deze tijd van 15 in een half dozijn popnummers die er op lijken dat je een drumcomputer aanzet en daarna gewoon het eerste nummer speelt wat op radio 1 voorbij komt.
Ik denk dat ik blij mag zijn met alle hulp die er komt. Alvast bedankt opa’s en oma’s, alle tantes (familie dan niet) en lieve vriendjes en vriendinnetjes die allemaal een dagje of avondje opgezadeld gaan zitten met ons jankertje 