Nou, 8 weken geleden papa geworden. En inmiddels begint het kleine ventje toch wel te wennen. Hij begint wat te brabbelen, hij gaat lachen als hij je aankijkt en je begint echt te merken dat hij je ziet als vertrouwd figuur. Fuck he, ik ben vader…
Het is een hele gewaarwording om ineens te moeten zorgen voor zo’n klein ding dat echt compleet afhankelijk is van jouw zorgen. Zonder moeders en vaders zou dit kleine ding gewoon verhongeren en open staan voor allerhande gevaren die wij nu voor hem bewaken. Je bent gewoon verantwoordelijk voor een leven. Best heftig.
Gelukkig sta je er niet alleen voor en heb ik nog een hele lieve mama erbij die enorm haar best doet om er ook maar het beste van te maken. Maar nog 4 weken en dan gaan we beide weer aan het werk. Dan komen er nog een paar oma’s om de hoek kijken om je te bewaken. Onze Bram is wat dat betreft heel gelukkig. Ook al zijn er soms wat traantjes en krampjes, al met al lijk je het enorm naar je zin te hebben en wat mij betreft zal ik dat ook zo proberen te houden. Ik zal je moeten beschermen tegen de monsters onder je bed, de gemene jongens in de klas en de onbereikbare en kwetsende liefdes die je nog te wachten staan.
Bram, je hebt twee ouders die er zijn voor je. Ik hoop dat we er ook mogen zijn voor je, zeker als je straks oud en puberaal bent.
Maar goed, dat is nog ver weg, nu kunnen we je nog ongestraft knuffelen 
